Menu
Logo-Stadsimker

Verslag deelnemer


Zzzwermen

We gaan zwermen. De beslissing is gevallen. De helft van het volk zuigt zich vol met nectar. De koningin wordt zonder pardon meegenomen. Of laat zich meenemen, wie zal het zeggen. Misschien verlangde zij al langer naar een nieuwe horizon.
Daarna hangt dit nieuwe volk, deze jonge natie, een paar uur als één groot bolvormig lichaam aan –bij voorkeur- een boomtak.
Een bijenvolk is hét voorbeeld van collectiviteit. Collectiever kan bijna niet.  Al hun gezwoeg, gevlieg en gepoets staat in dienst van het Grote Geheel.  Dat geldt in elk geval voor honingbijen.
Nog één stap verder, en je hebt de cellen van een lichaam. Bijvoorbeeld die van mijn eigen lichaam, denk ik onwillekeurig als ik naar een afbeelding van tienduizend dicht opeengepakte bijen kijk.
Maar wat doen ze daar eigenlijk aan die tak? Ze maken hun eerste –en misschien wel belangrijkste- beslissing
Waar gaan we heen?
Hanteren ze daarbij een democratisch systeem? Maken ze gebruik van handopsteken? Zijn er een paar die gespierde taal uitslaan, waar de rest zich dan naar voegt? Of wordt er beslist op grond van zuiver rationele argumenten?
‘We vliegen naar het oosten, want ik weet uit de overlevering van mijn overovergrootmoeder dat zich daar een zeer smakelijk klaverveld bevindt.’ , pleit de één, die voor een eenvoudige werkster bijzonder welbespraakt is.
“Kersenbloesem.”, wordt er vanuit een ondefinieerbare hoek gezoemd. “Almaar recht vooruit, zoete, voedzame kersenbloesem.”
Na een paar uur, of misschien een halve dag, vertrekt het lichaam weer met onbekende bestemming, gedragen door veertigduizend vleugels.

Noor Janse
www.wildeweefster.nl